ШАШ! ЕДИН СЕ ПРОВИКНА ОТ СКОПИЕ:"Бугарите не се и не можат да бидат Македонци"/видео/

Онемяваме от "прозренията" в статията на скопския вестник „Нова Македония”: "Когато българите искат да станат македонци" от 18 септември 2013. Оставяме всекиму да си прави коментар на глас пред компютъра. „Винаги, когато някой се опита или директно се откаже от онова, което потвърждава, неговото съществуване, историята, езика, културата, традицията, т.е. от самия себе си, става ясно, че си имаме работа с недоволен, но и с нещастен човек, който не познава ценностите и стойностите на своята страна и търси нещо, с което да си лекува тежките като олово комплекси, които го притискат. И в това състояние на духа, почти по дефиниция, копае по чуждото, фалшифицира го, плагиатства, иска да му даде свои черти, да го приспособи към някои условия и нужди, да го доближи до себе си и в крайна сметка да го присвои, т.е. да го открадне.” Това се казва в авторски текст на македонския журналист Милан Банов, публикуван във вестник ”Нова Македония”. В текста, озаглавен: „Как българите искат да станат македонци”, по-нататък се казва:
„Не е необходимо човек да е навлязъл в науката, нито да знае историята и все пак това да не му пречи да носи съзнанието откъде е, откъде произхожда, което прави безпредметни всички аргументи по-натам, както и „аргументите” за неговата принадлежност и идентичност. Наистина, някои хора биха искали да са французи, англичани, даже и българи - както онзи забравен нещастник Любчо Георгиевски, но ето, ако успее да вземе такова гражданство, това все пак не означава, че неговите корени може да бъдат открити в страната на галите, нито в онази на гордия Албион или на някогашната татарска почва.
Македонецът, разбираемо, никога не е искал да бъде българин и освободен от тази комплексарщина, не се е и опитал да краде събития или личности, които са останали забелязани в историята и до голяма степен са определили съзнанията за характера на една, в световни размери, не толкова популярна българска политика. Например, поне аз не се сещам, че сме искали да присвоим цар Калоян или видинския княз Шишман, който обсадил едно от най-големите християнски светилища - Жица; да вземе тежестта на българското участие в Първата и Втората световна война, или да присвоим подаръка на Цар Борис за Хитлер, във вид на македонски евреи, които заминаха безвъзвратно в Треблинка.
Но въпреки че не вярвам, че българската актуална политика и история са прекалено засрамени от споменатите, исторически факти, все пак повече от впечатление е, че на тази история се иска да се даде някаква светлина, някои верифицирани исторически събития и личности. И това нормално, не би било проблем, ако в тези светли примери се припознава нещо, което носи български печат и също такова потекло. Но какво да се прави, като не е така.
Последният скандал на, меко казано, скандалната българска политика и история на международната изложба: „Идентичността и паметта на 19 век” в Белград, организирана от ЮНЕСКО, когато българският участник се опита по кой знае по какъв път да открадне корифея на македонската национална борба - Гоце Делчев и македонската епопея Крушевска Република, е продължително, стандартно, неприлично поведение на нашия източен съсед, което несъмнено може да се оцени като недобросъседско, недобронамерено, а и неприятелско. И този, както и многото случаи в миналото, когато София, нейните историци-фалшификатори и по някой избягал от рода македонец искат да докажат недоказуемото, отново ме уверява, че всъщност става дума за патологичен порив и една умствена ситуация, на която й трябва необходимата помощ. За да бъда по-точен – не вярвам, че тъжният лик Красимир Каракачанов, смешният Божидар Димитров или фарсовият министър на културата Петър Стоянович ще потърсят помощ за своята умствена неуравновесеност, но знам, че и този път своето влияние за нерационалното поведение в медицината, известно като ignava ratio (мързелив мозък) има вече фактът за недоволство от самите себе си, от своя произход, история, културна или цивилизационна основа. Въпреки че им съчувствам и ми е жал за тяхната невъзможност да станат повече от това, което са, все пак обективно нито аз, нито който и да било на този свят може да им помогне и да ги направи македонци. А вярвам, че искат много: онзи Калиман Асен да го заменят с цар Самуил, Гарванов със Сандански или някой лик от времето на фашистка България с тукашен борец от Народоосвободителната война, включен в антифашистката борба много по-рано от „след 9 септември 1944 година”.
Колкото и да им създава комплекси това и да ги прави нещастни, българите, не са и не могат да бъдат македонци. И тук няма помощ, независимо колко някои тамошни кръгове (за съжаление повече официални) ще фалшифицират, ще се опитват да я крадат на един груб и беден начин, да изнудват, да поставят условия, да показват своята недобронамереност. Не могат, защото всъщност всичко се свежда на историческа памет, на културни, езикови, традиционни и цивилизационни придобивки, на очевидни различия, които не може да бъдат претопени в някой си краткосрочен Санстефански договор, някоя мечта, която трае вечно, сякаш в мозъка на заспала кокошка. Затова драги съседи, бъдете онова което сте, може би и там могат да бъдат открити светли примери в историята”. Текст от агенция "Фокус", а ето оригиналният текст: Кога Бугарите сакаат да станат Македонци Колку и да ги фрустрира тоа и да ги прави несреќни, Бугарите не се и не можат да бидат Македонци. И тука нема помош, независно колку некои тамошни кругови (за жал, сè повеќе официјални) ќе фалсификуваат, ќе се обидуваат да ја крадат историјата на груб и десперадоски начин, да условуваат и уценуваат, да ја покажуваат својата недобронамерност...

Секогаш кога некој ќе се обиде или и директно ќе се откаже од она што го потврдува неговото постоење, од историјата, јазикот, културата, традицијата, значи од самиот себе, станува јасно дека си имате работа со незадоволник, па и со длабоко несреќен човек, кој, не препознавајќи ги своите вредности и вредностите на својата земја, бара нешто повеќе со што ќе си ја лекува оловно тешката фрустрација што го притиснала. И таа состојба на духот, речиси по дефиниција, копа по туѓото, го фалсификува, го плагира, сака да му даде свои својства, да го приспособи на некои свои услови и потреби, да го приближи до себе, конечно, да го присвои, односно украде.

Човек не мора да биде навлезен во науката, не мора да знае ниту историја, а тоа сепак да не го спречи да го носи сознанието кој е и од каде потекнува, што бездруго ги прави беспредметни сите натамошни аргументи и „аргументи“ за неговата припадност и идентитет. Навистина, некои би сакале да бидат Французи, Англичани, дури и Бугари, како оној подзаборавен несреќник Љубчо Георгиевски, но, еве, и ако се успее да се земе такво државјанство, тоа сепак нема да значи дека неговиот корен може да се пронајде на галската земја, на онаа во Гордиот Албион или на некогашната татарска почва.
Македонецот, што е разбирливо, никогаш не сакал да биде Бугарин, па ослободен од таа фрустрација, никогаш не се ни обидел да присвојува нешто оттаму, некои настани или личности што останале забележани во историјата и во голема мера определиле сознанија за карактерот на една, во светски размери, не многу популарна и прифатлива бугарска политика. На пример, барем јас не се сеќавам, дека сме сакале да ги присвоиме царот Калојан или оној видински кнез Шишман што го опсадил едно од најголемите христијански светилишта Жича, да го земеме товарот на бугарското учество (заземената страна) во Првата и Втората светска војна или да го присвоиме галантниот подарок на цар Борис за Хитлер, во вид на македонските Евреи што заминаа неврат во Треблинка.

Но иако не верувам дека бугарската актуелна политика и историја се премногу засрамени од споменатите историски факти, сепак, повеќе од впечаток е дека на таа и таква историја се сака да ѝ се додаде и нешто светлина, некои позитивно верифицирани историски настани и личности. И тоа, нормално, не би било проблем доколку во тие светли примери се препознае нешто што носи бугарски печат и исто такво потекло. Но што да се прави, не е така.

Последниот скандал на, благо кажано, скандалозната бугарска политика и историја на меѓународната изложба „Идентитетот и паметта во 19 век“ во Белград, организирана од УНЕСКО, кога бугарскиот учесник којзнае по кој пат се обиде да ги украде корифејот на македонската национална борба Гоце Делчев и македонската епопеја Крушевската Република, е континуитет, стандардно непримерно однесување на нашиот источен сосед, кое несомнено може да се оцени и како недобрососедско, недобронамерно, па, ако сакате, и непријателско. И овој, како и многуте, навистина премногуте случаи од минатото кога официјална Софија, нејзините историчари-фалсификатори и понекој однароден Македонец сакаат да го докажат недокажливото, повторно ме уверува дека, всушност, станува збор за патолошки порив и за една ментална ситуација на која ѝ треба соодветна помош. Не знам, или ајде да бидам попрецизен, не верувам дека тажниот лик Красимир Каракачанов, смешниот Божидар Димитров или фарсичниот министер за култура Петар Стојанович ќе побараат чаре за својата умствена неурамнотеженост, но знам дека и овој пат свое влијание за нерационалното однесување, во медицината познато како ignava ratio (мрзлив ум), има сега веќе фактот за незадоволството од самите себеси, од своето потекло, историја, културен и цивилизациски бекграунд. Меѓутоа, иако се разбира сочувствувам со нив и некако ми е жал за нивната неможност да досегнат повеќе од тоа што се, сепак, објективно, ниту јас ниту кој било на овој свет може да им помогне и да ги направи Македонци. А, верувам, толку би сакале: оној Асен Коломан да го заменат со цар Самуил, Гарванов со Сандански или некој лик од времето на фашистичка Бугарија со овдешен борец од НОБ, вклучен во антифашистичката борба многу, многу порано „след 9 септември 1944 година“.

Колку и да ги фрустрира тоа и да ги прави несреќни, Бугарите не се и не можат да бидат Македонци. И тука нема помош, независно колку некои тамошни кругови (за жал, сè повеќе официјални) ќе фалсификуваат, ќе се обидуваат да ја крадат историјата на груб и десперадоски начин, да условуваат и уценуваат, да ја покажуваат својата недобронамерност... Не можат зашто, всушност, сè е сведено на едноставност, на историско паметење, на културни, јазични, традиционални и цивилизациски придобивки, на очигледни разлики што не може да ги претопи во истоветно некој краткотраен Санстефански договор, некој сон што вечно трае, небаре е просо во умот на заспана кокошка. Затоа, драги комшии, бидете си тоа што сте и од каде сте, можеби и таму може да се пронајдат светли примери од историјата.

Авторот е новинар
Автор: Милан Банов

Напиши коментар